به گزارش روابط عمومی معاونت راهبردی ریاست جمهوری در مقدمه این گزارش سیاستی آمده است: پیشینه مراکز پژوهشی برای سیاستگذاری راهبردی به پایان سده نوزدهم و آغاز سده بیستم باز می‌گردد. 

در این دوره به نسبت بلند، هم‌گام با  دگرگونی دانش و فناوری و متناظر با پیچیده‌ تر و در هم تنیده تر شدن مسائل  سیاست و حکومت، این مراکز دگرگون شده و ارتقا یافته اند.  

متناسب با این دگرگونی‌ها و ارتقای مدام این مراکز، می توان چهار نسل از مراکز پژوهش‌های راهبردی را از یکدیگر تفکیک کرد.

تمایز این چهار نسل از مراکز راهبرد اندیشی را می توان  در آیینه تحلیل مقیاس های ویژگی‌های آ نها با یکدیگر به تماشا نشست و بهتر شناخت.

مرور اجمالی و کلان نشان می دهد که این مراکز از ارائه مشاوره‌های نخبه‌گرایانه مبتنی بر شهودهای نخبگان و مطالعات کتابخانه‌ها و مباحثات ایشان به سوی اندیشه شبکه‌ای  برای حل وفصل مسائل پیچیده مانند تغییرات اقلیمی و آب وهوایی با استفاده از فنون نوین آینده‌پژوهی و با کمک هوش مصنوعی تغییر نقش داده اند.

نمونه‌هایی که از هر نسل آورده شده است، اغلب به مرور به نسل‌های بعد ارتقاء یافته اند.